ข้างในเธอ

ระยะหลังเธอดูเย็นชากับผม จะไม่พูดอะไรจนกว่าผมเอ่ยปากก่อน
ตาเหม่อลอย ไปทางอื่น ถึงจะมองผมก็เหมือนมองทะลุผมไปข้างหลัง

และผมก็พบซิปอยู่กลางหลังเธอในคืนหนึ่งที่เธอนอนหันหลังให้
คืนนั้นผมไม่กล้าเปิดซิปนั้นออก
คืนต่อมาผมรวบรวมความกล้าดึงซิปนั้นลงช้าๆ
เสียงซิปเหมือนเสียงคนเอาเหล็กปลายแหลมขูดไปบนพื้นปูน
ผมดึงซิปเธอจากท้ายทอยลงมาถึงเอว
ผมเอาหัวยื่นเข้าไป ข้างในค่อนข้างมืด
สองข้างทางเป็นต้นไม้ ผมเดินตามทางเดินไปพบบ้านไม้หลังเล็กเปิดไฟสีเหลืองอยู่
ผมมองเข้าไปเธอกำลังนั่งอ่านหนังสืออย่างมีความสุข
ผมกลับออกมารูดซิปปิดเหมือนเดิม
วันนั้นผมนอนไม่หลับ

เช้าตื่นมาเธอยังเย็นชา และไม่พูดอะไรหากผมไม่เป็นฝ่ายพูดกับเธอก่อน
ตกกลางคืน ผมรูดซิปเข้าไปหาเธอ ไปมองใบหน้าที่มีความสุขของเธอ
นอกจากอ่านหนังสือ บางทีเธอก็ทำสวน บางทีเธอก็ทำอาหาร ผมคิดถึงกลิ่นและรสชาติอาหารที่เธอเคยทำ บางวันเธอออกไปเดินป่าลำพัง ผมแอบเดินติดตามอยู่ห่างๆ
กลางวัน ผมอยู่กับเธอที่ไร้อารมณ์และความรู้สึก
กลางคืน ผมพบเธอที่มีความสุขแต่ก็ได้มอง
มันเริ่มเป็นอย่างนี้ตั่งแต่เมื่อไหร่กัน

หู

เขามาฝากหูไว้ที่ผมอีกเช่นเคย
ผมคิดว่าคราวนี้ก็คงประมาณสองสามสัปดาห์เหมือนทุกครั้ง
แต่เปล่า เขาบอกว่าจะฝากไว้นานกว่านั้น

เมื่อคุณฝากหูไว้ทีผม คุณไม่ได้ยินเสียงใดๆอีกต่อไป ตราบใดที่หูของคุณอยู่กับผม
ผมจะดูแลหูของคุณอย่างดี จะพาออกไปเดินเล่นในป่า ฟังเสียงลำธาร ตอนกลางคืนก็จะพาออกมาดูดวงดาว ห่มผ้าให้หูของคุณอย่างดีไม่ต้องกลัวว่าหูของคุณจะไม่สบาย
เมื่อถึงเวลาคุณก็มารับหูของคุณกลับไป คุณก็จะได้ยินเสียงทุกอย่างเหมือนเดิม
นั่นเป็นกฎที่ผมต้องพูดอย่างนี้กับลูกค้าทุกครั้ง

สีหน้าของเขาไม่สู้ดีนัก
ผมยื่นผ้าสะอาดสีขาวเพื่อรองรับหูทั้งสองของเขาและเก็บไว้
และเขาก็เดินออกไปโดยไม่ย้อนกลับมาอีกเลย

นี่ไม่ใช่หูคู่แรกที่ถูกปล่อยทิ้งไว้กับผม
หูที่ถูกทิ้ง ผมพยายามเอาไปติดไว้ที่อื่นๆ
ที่ต้นไม้ ในลำธาร บนภูเขา ติดไว้ได้ไม่นานก็หลุด ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ต้องการหู
ผมจึงต้องดูแลหูที่ถูกทิ้งเหล่านั้น
ถ้าถอดเสื้อดู ข้างหลังผมก็จะมีแต่หูเกาะอยู่ เกือบจะไม่มีที่ว่างแล้ว
ในโพรงจมูก ในช่องปาก ใต้ฝ่าเท้า
จะมีก็แต่วันหยุดสุดสัปดาห์ที่ผมจะพอมีเวลาพาพวกเขาไปเล่นน้ำทะเล

วันนี้ ฝนตก

แปลกที่วันนี้ฝนตก ไม่มีเสียง
l l l l l l l l l
l l l l l l l l l
l l l l l l l l l
l l l l l l l l l
l l l l l l l l l
l l l l l l l l l

แมว

มีเรื่องเกี่ยวกับแมวอยู่สองเรื่อง
เรื่องแรก เป็นเรื่องของเพื่อนคนหนึ่ง
เธอชอบคุยกับแมว ชอบเล่นกับแมว เดินเล่นกับแมว
แล้วเธอก็เริ่มเลียนเสียงของแมว การเคลื่อนไหวของแมว
จนเธอก็กลายเป็นแมวไปในที่สุด
แต่พวกเราก็ยังเจอกันอาทิตย์ละวัน ไปเดินเล่นริมแม่น้ำ นั่งคุยกันเหมือนเดิม
ต่างตรงที่เธอกลายเป็นแมวไปแล้ว

อีกเรื่องหนึ่ง
เป็นเรื่องของแมวตัวหนึ่ง
แมวตัวนี้มีหนวดยาว ยาวชี้ไปในอวกาศ
เวลาที่มันหลับ ผมจะแอบไปเดินเล่นบนหนวดมัน
นั่งห้อยขามองดวงดาวลำพัง
และต้องรีบกลับลงมาก่อนที่มันตื่น

บทภาพยนตร์

ผมแปลกใจที่เขายังคงส่งจดหมายมาถึงผม
ตลอดเวลายี่สิบกว่าปี

ซองสีน้ำตาลอ่อน ไม่เปลี่ยนแปลง
จะมีแสตมป์ดวงเล็กสีฟ้าติดที่สุดมุมด้านขวาเกือบตกซอง
ชื่อและที่อยู่ผู้ส่งถูกเขียนด้วยปากกาสีเข้มกว่าซองเล็กน้อย
เขียนตัวเล็กจนเกือบสังเกตไม่เห็น

ซองกระดาษบางเรียบ ภายในมีเพียงบทภาพยนตร์หนึ่งบทที่เขาเขียน หนึ่งครั้งต่อหนึ่งบท
มีเพียงเท่านี้ ไม่มีจดหมายสอบถามชีวิตความเป็นอยู่ของผม
ไม่มีข้อความบอกเล่าความรู้สึกของผู้ส่ง
มีเพียงเท่านี้ ตลอดยี่สิบกว่าปี

ผมอ่านบทภาพยนตร์ของเขาไปกี่เรื่องแล้ว ทุกเรื่องไม่เคยถูกสร้างเป็นภาพยนตร์จริง
เพราะถ้าถูกสร้างจริงผมคงเคยได้ยินเรื่องราวของเขาบ้าง

เราคงเคยรู้จักกัน ในช่วงเวลาหนึ่ง น่าจะเป็นสมัยเรียน เพราะช่วงเวลานั้นเรามักจะเปิดใจคุยอะไรกับใครได้อย่างเต็มที่ เราคงเคยฝันถึงเรื่องเดียวกัน บางทีอาจเป็นเรื่องภาพยนตร์ ผมคงเคยบอกว่า ส่งบทที่คุณเขียนมาให้ผมอ่านบ้างนะ คงจะเป็นอย่างนั้น

แต่ผมจำไม่ได้แล้ว
ซองสีน้ำตาลอ่อนเหมือนเดิมก็จะถูกส่งมาอีก ผมก็จะแกะอ่าน อ่านผ่านๆและเก็บไว้ในกล่องสีน้ำตาลที่วางซ้อนทับอยูในห้องเก็บของเหมือนซองอื่นๆและของอื่นๆในนั้น

เครื่องเล่นเพลง

ที่บ้านมีเครื่องเล่นซีดีอยู่เครื่องหนึ่ง
ใช้ฟังเพลงมาตั้งแต่สมัยที่พอจะมีเงินซื้อซีดีฟังได้ ประมาณเกือบสิบปีที่แล้ว
ช่วงหลังเขาค่อนข้างเอาแต่ใจตัวเอง
บางทีก็ไม่เล่นเพลงบางแผ่น
อาการนี้ ตอนแรกเข้าใจว่าเป็นเฉพาะแผ่นปลอมที่ไม่เล่น
หลังๆ แผ่นจริงก็ไม่เล่น
หลายครั้งที่ซื้อแผ่นใหม่ๆ อยากฟัง เขาก็ไม่ยอมเล่น
บีเทิร์ล เล๊ต อีต บี ไม่ยอมเล่น
เบลแอนด์เซบาสเตียน ปกสีเหลือง ก็ไม่ยอมเล่น
หรือเขาอยากให้เราใส่แผ่นเก่าๆที่เคยเล่นบ่อยๆ สมัยก่อน
สมอลรูม ศูนย์ ศูนย์ สอง
บัวหิมะ ชิทแตก
อวสานเซลแมน
เพลงของวันวาน

วิดีโอเก่า

ช่วงเวลาปีนั้น มีทั้งสุขและเศร้า

บึง ที่เงียบที่สุดในโลก

มีบึงโผล่ขึ้นมาหลังบ้าน บึงกว้างขนาดห้องสมุดเล็กๆ
บึงขุ่น สีคล้ำ สะท้อนภาพท้องฟ้ากลายเป็นสีเทา
ไม่มีกลิ่น แม้ดูด้วยตาจะเหมือนน้ำเน่า

ไม่นาน ท้องฟ้าก็เริ่มเป็นสีเดียวกับภาพท้องฟ้าในบึง
ฝนเริ่มตก ผมถอดเสื้อและรองเท้าออก โดดลงไปในบึง
ดำลงไปดูว่าบึงลึกเท่าไหร่

มองดูฟ้าฝนผ่านสายตาของบึง เหมือนฝนตกลงมาช้ากว่าความเป็นจริง
ฝนหนึ่งหยดลงบนบึง ทำให้น้ำกระเพื่อมเป็นวงหลายล้านวง
ผมน่าจะกลัวว่าบึงจะทำอันตรายผม แต่เปล่าผมไม่ได้กลัว
บึงเหมือนเด็กหญิงคนนั้นในนวนิยายเรื่องนั้นของนักเขียนคนนั้น
ที่เคยอ่าน

ในบึงนี้เงียบที่สุดในโลก
กว่าเสียงจะเดินทางมาถึง ผมก็คงจากโลกนี้ไปแล้ว

ตรงนั้น

จำได้ว่ามีห้องแสดงศิลปะเล็กๆ อยู่บนชั้นบนสุด
ของตึกนั้น เคยแสดงทั้งภาพถ่าย ภาพวาด และงานที่เราไม่สามารถจัดประเภทได้
เพราะช่วงนั้นทำงานอยู่ถนนข้างๆจึงเดินไปดูตอนพักกลางวันได้
หลายปีผ่านหลังจากออกจากงานตรงนั้นก็ไม่ได้เดินทางไปแถวนั้นอีก
ได้ยินมาว่าตึกนั้นถูกทุบทิ้งไปแล้ว ทำเป็นคอนโดมีเนียม

โลก

ผมไปๆมาๆอยู่ระหว่างสองโลก
นั่นทำให้บางทีของใช้ของผมก็หายไปไม่รู้อยู่ที่ใด
ที่เปิดขวด ร่ม ซีดีเพลงโปรด
ผมไม่แน่ใจว่าผมเก็บไว้ที่ไหน
กันแน่ระหว่างโลกสองใบนั้น