สมุดจดแมว

กลับบ้าน

กลับบ้านแล้ว กลับถึงบ้านแล้ว
เปิดประตู ถอดรองเท้า วางสัมภาระ
กลางดึกเงียบสงัด

กลับบ้านแล้ว กลับถึงบ้านแล้ว
ไม่มีใครออกมารับ
เธอกับลูกคงนอนหลับ

ฉันรู้ว่าฉันจากบ้านไปนาน
ฉันรู้ว่าฉันจากบ้านไปไกล
บ้านกลายเป็นกล่องสี่เหลี่ยมสีขาวซีดตั้งอยู่กลางป่า

ฉันนึกถึงจิ้งจอกแปลงร่าง
ฉันนึกถึงแมงมุมสร้างภาพลวงตา
แต่นี่เป็นบ้านจริงๆ ฉันรู้สึกจริงๆ
รู้สึกถึงความเงียบเหงา รู้สึกถึงความว่างเปล่า
ฉันรีบเดินตรงไปที่ห้องนอน
เย็นยะเยือกและมืดสนิท
ฉันสัมผัสร่างของเธอและลูก หอมเบาๆที่แก้มของเขาทั้งสอง
ไม่ทันไร เหมือนไม้เก่าที่เราจับแรงเกินไป
ร่างของทั้งสองก็ผุกร่อน แตกสลายในมือของฉัน
เช่นเดียวกับห้องและข้าวของเครื่องใช้ ค่อยๆผุกร่อนแตกสลาย
ฉันรู้สึกเหมือนลอยอยู่กลางการดับสูญของหมู่ดาวฤกษ์และดาวเคราะห์ในจักรวาล

ฉันถามตัวเองอีกครั้งว่าอยากให้สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้านั้น
เป็นความจริงหรือภาพลวงตา ฉันนอนร้องไห้อยู่ตรงนั้น นอนอยู่ตรงโขดหินตรงนั้น
โขดหินกลางป่าเงียบสงัดตรงนั้นจนสว่าง

ฉันกำลังกลับบ้าน

 

ภูเขา

 

ภูเขา

 

 

 

 

 

 

 

 

ผมไม่อาจหยุดวาดภาพภูเขาของเธอได้

สัตว์กินกลางคืน

รับจ้างเป็นเด็กผู้ชาย

รับจ้างเป็นลูกสาว

by the sea

“by the sea, you and me กับที่ดีๆ ที่เราเคยมีกัน”

“ประโยคของคุณมีขนาด”

นั่นทำให้ผมไม่สามารถเก็บมันไว้ในตัวอาคารได้
ต้องเอาออกมาวางไว้กลางสนาม

ติดตาม

Get every new post delivered to your Inbox.