เธอไม่อยู่

ไม่รู้เธออยู่ไหน ตั้งแต่เช้ายังไม่เจอ..

สาวโรงงานชื่อฝ้าย

‘สาวโรงงานชื่อฝ้าย’
เสียงของเครื่องจักร ฝุ่นผงประหลาดปกคลุมเหมือนหมอก รอบๆโรงงานคือป่า
กำแพงห้องพักกลายเป็นขนสัตว์มีชีวิต บรรยากาศคล้ายจะเป็นอย่างที่กล่าวมา
หนังสือรวมเรื่องสั้นลำดับที่ 3 ต่อจาก เอสกิโมกับแมวน้ำ และสมุดจดแมว

หาซื้อได้ที่ ร้านหนัง(สือ) ๒๕๒๑ อำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต

 

‘diagram ‘

‘diagram’ รวมเพลงเก่าเก็บตั้งแต่สมัยยังหนุ่มยังสาว ของโคโคนัท ครีม

รายชื่อเพลง
1.แต่ละวันที่ผ่านไป
2.Very Happy (single version)
3.พบ
4.วันนี้ (feat. Theepisit)
5.ทางไกล
6.รบกวนหน่อยนะ
7.ในวันที่เราคิดถึงกัน (feat. Mew)
8.วันนี้อากาศดีจัง rehearsal take 3 (feat. Winai)
9.รอ
10.นั่ง
11.ตลอดมา (2010 version)
12.เธอ
13.a cat and its universe

ฝ้าย

สาวโรงงานชื่อฝ้าย

รวมเรื่องสั้นลำดับที่ 3 เร็วๆนี้

เหม่อ

อากาศเช้าวันนั้นเหมือนถูกปกคลุมด้วยขนสัตว์ขนาดใหญ่
ผมนั่งอยู่บนเตียง มองผ่านผ้าม่านออกไป ผมนั่งเหม่ออยู่อย่างนั้น

เป็นเวลานาน

รู้สึกตัวอีกที เส้นผม หนวดเครา ยาวถึงพื้น สีขาวเหมือนขนสัตว์ชนิดเดียวกัน
ละอองฝุ่นของกาลเวลาลอยละล่องอยู่ในห้อง

ไม่ตกลงถึงพื้นสักที

ประตู

เราทุกคนถูกขังอยู่ในห้องนั้น ทางออกมีทางเดียวคือประตู
ประตูที่มีขนาดและน้ำหนักไม่แน่นอน นักวิทยาศาสตร์บางคนตั้งสมมติฐานว่า
มันมีขนาดและน้ำหนักเท่ากับปริมาณอัตตาของแต่ละคน หรือไม่ก็สองหรือสามเท่า
ยังเป็นที่ถกเถียง

มีเพียงไม่กี่คนที่เปิดประตูออกไปได้จริงๆ
ในจำนวนนั้นมากกว่าครึ่งพบว่าตัวเองเปิดเข้าไปสู่ห้องอีกห้องหนึ่ง
ห้องที่มีประตูขนาดและน้ำหนักต่างกันไปอีก
บางห้องมีประตูหลายบาน และประตูบางบานก็มีลูกบิดที่เป็นหนาม
(จำนวนหนามแปรผันไปตามขนาดและน้ำหนักของประตู นักคณิตศาสตร์บางคนยืนยัน)

มีจำนวนไม่กี่คนจริงๆที่เดินผ่านห้องต่างๆโดยไม่ต้องเปิดบานประตู

I want to see a rhinoceros.

Man Ray: “A man in love with a woman from a different era. 
I see a photograph!“
Luis Buñuel: “I see a film!”
Gil: “I see insurmountable problem!”
Salvador Dalí: “I see a rhinoceros!”

Midnight in Paris (2011) a film by Woody Allen

ใครบางคนคงเรียกผมมาที่นี่

ใครบางคนคงเรียกผมมาที่นี่
ใครบางคนที่ผมไม่รู้จักมาก่อน
ทำให้ผมเก็บกระเป๋าเดินทาง มายังหมู่บ้านกลางหุบเขาโดดเดี่ยว
ไม่ว่าจะก่อนเดินทาง หรือระหว่างเดินทางยาวนาน
ผมไม่เคยรู้สึกว่าท้อใจ ในใจมีเพียงต้องมาที่แห่งนี้
เสียงของใครคนนั้นเรียกร้อง
จนเมื่อผมมาถึง เสียงที่เคยได้ยินก็หายไป
ผมไม่เคยได้ยินเสียงนั้นอีกเลย
หมู่บ้านเล็กๆ ว่างเปล่า มีเพียงไม่กี่ครัวเรือนที่อาศัยอยู่
ผมขออาศัยอยู่กับพวกเขา
ช่วยปลูกผักผลไม้ เลี้ยงสัตว์ หาของป่า
แต่งงานกับสาวงามคนหนึ่งในหมู่บ้าน มีชีวิตอย่างเรียบง่าย
ผมเขียนจดหมายถึงบ้านบ้าง เดือนละครั้ง
คิดถึงเพื่อนรัก อาทิตย์ละหน
และใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นจดวันตาย

อดีต ปัจจุบัน อนาคต

2012

2010

อดีตคือปัจจุบันของวันวาน..
new track from Conyuck!

ไม่มีใครอยู่เช่นเคย

ไม่มีใครอยู่เช่นเคย
พวกเราไขกุญแจเปิดประตูเข้าไป

บรรยากาศของอาคารเก่า
แสงไฟที่สลัวและหน้าต่างถูกจับไปด้วยฝุ่น
ร่องรอยของบางสิ่งที่เคยแขวนอยู่ที่ผนัง
ปฏิทินถูกขีดฆ่า หลักฐานแสดงถึงวันเวลายังคงเดิน
ตู้ปลาว่างเปล่า เครื่องปรับอากาศยุคเก่า
เก้าอี้สำนักงานวางระเกะระกะ หนังสือพิมพ์ฉบับวันก่อน
ไม่มีรูปถ่ายของตัวเองที่บนโต๊ะ ไม่มีรูปถ่ายของครอบครัวหรือคนรัก
ที่ตู้เย็นมีเพียงรูปถ่ายของดาราคนโปรดยิ้มสดใส

เราดื่มน้ำในตู้เย็น บางคนขออนุญาตใช้ห้องน้ำ
พวกเขายังไม่มา พวกเรายังรอ และพูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องในอดีต
ใครคนหนึ่งหันไปดูนาฬิกา ใครอีกคนก้มดูมือตัวเอง
และพลิกมือไปมา อีกคนเคาะนิ้วกับโต๊ะเป็นจังหวะ
พวกเขาก็ยังไม่มา

เราได้ยินเสียงคนเดินที่บันได หันไปก็เป็นเพียงพวกเราอีกคนที่อยู่ชั้นล่าง
คนที่ดูนาฬิกาลุกไปเปิดหน้าต่าง คนที่พินิจฝ่ามือตัวเองเริ่มที่จะเปลี่ยนมาดูเล็บแทน
คนที่เคาะนิ้วกับโต๊ะลุกขึ้นไปมองฝ้าเพดานที่เป็นช่องโหว่ ยืนจ้องลึกไปในความมืด
ความทรงจำในอดีตทาบซ้อนกับสถานที่ของปัจจุบัน
พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน พวกเขาก็ยังไม่มา

พวกเราปัดกวาด เช็ดถู โค้งคำนับให้กับความเงียบ
จัดวางเก้าอี้ให้เหมือนเดิม ปิดไฟ เดินลงบันได
นิ่งสงบชั่วครู่ ปิดประตู และพากันแยกย้าย
หายไปในเงามืดของเวลาเย็น