ไม่มี

นั่งอยู่เบาะหลังของรถคันนั้น พิงเบาะแหงนหน้าไปข้างหลัง
แดดสีทองเวลาบ่าย อากาศแห้งแล้ง
ไม่มีจักรวาล ไม่มีช้าง ไม่มีสีเขียว ไม่มีกาแฟ ไม่มีกระถางต้นไม้
ไม่มีรอยเปื้อน ไม่มีข้อความ ไม่มีเสียงเครื่องยนต์ ไม่มีเพลงจากวิทยุ
รถเคลื่อนไปตามถนน ผมจำไม่ได้ว่าใครเป็นคนขับ จำไม่ได้ว่ามีคนนั่งอยู่ข้างคนขับหรือไม่ จำไม่ได้ว่าเราจะไปที่ไหน จำไม่ได้แม้แต่ว่าจากที่ไหนมา
ไม่มีหยดน้ำบนฟ้า ไม่มีลมหายใจในผืนน้ำ แทบจะไม่มีอะไรเลยสักอย่าง

Read Full Post »

สวน

ฉันนั่งอยู่บนคิ้วเธอ (บางเบา สีดำ)
และจมลงในร่างของเธอ ช้า ช้า แหงนมองฟ้ากลางคืน
หิ่งห้อยโปรยปราย เหมือนหิมะดวงดาว ในหน้าหนาว
เราเดินผ่านสวน เงียบ กลางคืนมีเพียงเสียงแมลง
เสียงลมพัด เสียงลมหายใจของต้นไม้ มีเพียงเท่านี้
นอกจากนั้นไม่มีอะไร
เราเดินผ่านสวน เงียบ เพื่อมาพบเธอ ชาวบ้านบอกให้
เดินทางนี้ แต่แล้วก็ไม่พบใคร มีเพียงผมกับเขา ก่อนที่เขาจะเดินหายไป
เหลือเพียงแต่ผม คนเดียว

Read Full Post »

ฟัง

ผมชอบหลับตา ฟังเสียงรอบข้าง แล้วเปลี่ยนเป็นภาพการแสดงสดของวงดนตรี วงดนตรีประหลาด เครื่องดนตรีประหลาด เสียงของเครื่องปรับอากาศ เสียงน้ำหยด เสียงลมพัด เสียงรถบนถนน ฯลฯ หลับตา นึกภาพหญิงหนึ่ง ชายหนึ่ง บนเวทีเล็กๆในบาร์แห่งหนึ่ง ตัวผมเองยืนอยู่หลังสุด ในมือมีแก้วเบียร์ ทั้งสองแสดงสดเพลงเอื่อยเฉื่อย เสียงแต่ละเสียงที่ออกมา พิเศษ ประหลาด ผมยืนมองเหมือนถูกสะกดจิต และคุณก็ยืนอยู่ข้างๆ
เขามักจะบอกกับฉันอย่างนี้ ทุกทีที่เราเดินเล่นกันสองคน ในเมือง ในท้องทุ่ง หรือตอนที่เขากับฉันอยู่ด้วยกันลำพังในห้อง
“หลับตาสิ”
เราไม่ค่อยได้เจอกันอีก
บางทีฉันก็นึกภาพเขาคงอยู่ในบาร์สักแห่ง อาจเป็นเมืองอื่น ยืนอยู่หลังสุด มือขวาถือเบียร์ ฟังเพลงเอื่อยเฉื่อย ลำพัง

Read Full Post »

สถานี

ผมจำได้ว่าเธอยืนอยู่ในสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน ตอนนั้นเป็นเวลาเกือบเที่ยงคืน เธอยืนอยู่คนเดียวที่สถานีนั้น
เธอยืนรอรถไฟขบวนสุดท้าย เพื่อกลับบ้าน
เธอชอบเสียงตอนนั้น เสียงของความเงียบ เสียงบันไดเลื่อนเคลื่อน เครื่องจักรส่งเสียงเป็นจังหวะซ้ำ
ก่อนที่รถไฟจะมา ประตูกระจกใสที่กั้นระหว่างสถานีกับรถไฟขยับเกร็งเหมือนมีชีวิต เธอผู้หญิงตัวเล็กๆ ยืนอยู่ใจกลางสถานี เธอรู้สึกเหมือนยืนอยู่กลางจักรวาลกลางท้องของปีศาจตัวใหญ่ และก็มีดวงตาของอุโมงค์จ้องมองเธอ
รถไฟจอดประตูเลื่อนเปิด รถไฟเที่ยวสุดท้ายไร้ผู้คน เธอรู้สึกเหมือนรถไฟขบวนนี้จะพาเธอไปในที่ๆที่เธอไม่เคยไป อาจเป็นรถไฟของโลกอื่น รถไฟขบวนสุดท้ายจริงๆคงออกไปแล้วก่อนที่เธอจะมา ผมจำได้ว่าเธอรู้สึกเช่นนั้น

Read Full Post »

คำของเธอ

หากคราไหนที่เธอหลงใหลคำไหนขึ้นมา เธอจะเขียนมันซ้ำๆ พูดมันซ้ำๆ
เธอเคยพิมพ์หนังสือเล่มนึงที่ทั้งเล่มมีแต่คำว่า
อาณาจักร อาณาจักร อาณาจักร อาณาจักร
อาณาจักร อาณาจักร อาณาจักร อาณาจักร
อาณาจักร อาณาจักร อาณาจักร อาณาจักร
อาณาจักร อาณาจักร อาณาจักร อาณาจักร
อาณาจักร อาณาจักร อาณาจักร อาณาจักร
เธอส่งมาให้ผมทางไปรษณีย์ หรืออีกครั้งหนึ่งที่เธอเขียนคำว่าตาเต็มผนังห้อง
ตา ตา ตา ตา ตา ตา ตา ตา ตา ตา
ตา ตา ตา ตา ตา ตา ตา ตา ตา ตา
ตา ตา ตา ตา ตา ตา ตา ตา ตา ตา
ตา ตา ตา ตา ตา ตา ตา ตา ตา ตา
ตา [...]

Read Full Post »

เรื่องที่สำคัญ

มีีอยู่เรื่องนึงที่เกิดขึ้นนานมาแล้ว จริงๆก็ไม่นานเท่าไหร่ แต่พอเราไม่ได้พูดถึง มันก็เหมือนว่าเกิดขึ้นนานแล้ว นานจนเหมือนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น ทั้งที่ความจริงเคยเกิดขึ้น ไม่ใช่ว่าไม่ให้ความสำคัญ ความจริงมันสำคัญมาก อาจเป็นเพราะมันเป็นเรื่องที่เจ็บปวดเราก็เลยพยายามลืมมันไป ลืมเรื่องที่ว่าสำคัญแต่เกิดขึ้นนานมาแล้ว นานเหมือนกับว่าไม่เคยเกิด เขาบอกกับผมเช่นนั้น เราเจอกันเวลาพักกลางวัน กินอาหารกลางวันที่โรงอาหารของโรงงาน เขานั่งคนเดียวดวงตาเศร้าสร้อย ใส่หมวกสีน้ำตาลเข้มสีเดียวกับชุดที่เขาใส่ เรื่องบางอย่างที่เขาว่าสำคัญ เจ็บปวด อาจเกิดขึ้นนานมาแล้ว หรือไม่นานนัก อาจเคยเกิดขึ้นจริง หรือไม่เคยเกิดขึ้น
คงจะมีเขาที่รู้ หากว่าเขาไม่รู้ หรือลืมไปแล้ว เรื่องนั้นก็คงเหมือนว่าไม่เคยเกิดขึ้นเลยจริงๆ ฉะนั้นเขาก็ไม่ควรลืม เพราะหากเป็นเช่นนั้นแล้ว มันอาจเกิดขึ้นอีกครั้ง เรื่องที่เขาว่าสำคัญและเจ็บปวด

Read Full Post »

ฝนตกที่ทะเล

ทางเดินไปทะเลค่อนข้างมืด มีไฟสีเหลืองติดอยู่ตามทางห่างกันทุกๆห้าสิบเมตร ข้างทางเป็นต้นไม้สูงใหญ่เจ้าของรีสอร์ทคงตั้งใจจำลองเป็นป่า
เธอโทรเรียกผมออกมา หลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกลับไปนอนห้องของตัวเอง
“ออกมาที่ทะเลสิ ดวงตาของทะเลสีเขียวเรียงราย” เสียงเธอราบเรียบ ข้างหลังเป็นเสียงของทะเล
ผมเดินไปหาเธอที่ทะเล ทางมืดมิด ต้นไม้ใหญ่ไหว แสงสลัวตามทาง ทางที่เมื่อกี้เธอก็คงเพิ่งเดินผ่านไปเช่นกัน
เธอเดินไปมาที่หาด มองไปทางทะเล ผมมาถึง เธอก็ชี้ให้เห็นดวงไฟของเรือที่ขอบฟ้า ไฟของเรือสีเขียว “นี่ไงดวงตาของทะเล” ดวงตาของทะเลกระพริบไม่พร้อมกัน ฟ้าแล็บ เราไม่แน่ใจคิดว่าตาฝาด เพราะว่าฝนไม่ได้ตกที่นี่หลายเดือนแล้ว
ผมนอนไม่ค่อยหลับ กว่าจะหลับได้ท้องฟ้าก็เร่ิมสว่าง ฝนตก เพิ่งตกตอนเช้า มองหน้าต่างด้านนึงฟ้าสีเทา มองหน้าต่างอีกด้านต้นไม้สีเขียว เขียวสดใส ฝนทำให้สีอะไรๆดูสดชื่นขึ้น เสียงคนอื่นๆพูดถึงฝนตก ผมสะลืมสะลือหลับต่อไม่ยอมตื่น ได้ยินเสียงเธอบอกใครสักคนว่าจะออกไปเดินเล่น เธอหยิบร่มสีแดงที่ประตูออกไปด้วย ผมคิดว่าอย่างนั้น น่าจะมีร่มสีแดง
และผมก็ตื่นจนได้ ฝนยังตกอยู่ ทุกคนตื่นกันหมดแล้ว เธอกำลังวุ่นกับการเตรียมอาหารเช้า ไข่ดาว ขนมปังปิ้ง ไส้กรอก ฯลฯ

Read Full Post »