มีบึงโผล่ขึ้นมาหลังบ้าน บึงกว้างขนาดห้องสมุดเล็กๆ
บึงขุ่น สีคล้ำ สะท้อนภาพท้องฟ้ากลายเป็นสีเทา
ไม่มีกลิ่น แม้ดูด้วยตาจะเหมือนน้ำเน่า
ไม่นาน ท้องฟ้าก็เริ่มเป็นสีเดียวกับภาพท้องฟ้าในบึง
ฝนเริ่มตก ผมถอดเสื้อและรองเท้าออก โดดลงไปในบึง
ดำลงไปดูว่าบึงลึกเท่าไหร่
มองดูฟ้าฝนผ่านสายตาของบึง เหมือนฝนตกลงมาช้ากว่าความเป็นจริง
ฝนหนึ่งหยดลงบนบึง ทำให้น้ำกระเพื่อมเป็นวงหลายล้านวง
ผมน่าจะกลัวว่าบึงจะทำอันตรายผม แต่เปล่าผมไม่ได้กลัว
บึงเหมือนเด็กหญิงคนนั้นในนวนิยายเรื่องนั้นของนักเขียนคนนั้น
ที่เคยอ่าน
ในบึงนี้เงียบที่สุดในโลก
กว่าเสียงจะเดินทางมาถึง ผมก็คงจากโลกนี้ไปแล้ว
ขนลุก ไป 3 รอบ