เขามาฝากหูไว้ที่ผมอีกเช่นเคย
ผมคิดว่าคราวนี้ก็คงประมาณสองสามสัปดาห์เหมือนทุกครั้ง
แต่เปล่า เขาบอกว่าจะฝากไว้นานกว่านั้น
เมื่อคุณฝากหูไว้ทีผม คุณไม่ได้ยินเสียงใดๆอีกต่อไป ตราบใดที่หูของคุณอยู่กับผม
ผมจะดูแลหูของคุณอย่างดี จะพาออกไปเดินเล่นในป่า ฟังเสียงลำธาร ตอนกลางคืนก็จะพาออกมาดูดวงดาว ห่มผ้าให้หูของคุณอย่างดีไม่ต้องกลัวว่าหูของคุณจะไม่สบาย
เมื่อถึงเวลาคุณก็มารับหูของคุณกลับไป คุณก็จะได้ยินเสียงทุกอย่างเหมือนเดิม
นั่นเป็นกฎที่ผมต้องพูดอย่างนี้กับลูกค้าทุกครั้ง
สีหน้าของเขาไม่สู้ดีนัก
ผมยื่นผ้าสะอาดสีขาวเพื่อรองรับหูทั้งสองของเขาและเก็บไว้
และเขาก็เดินออกไปโดยไม่ย้อนกลับมาอีกเลย
นี่ไม่ใช่หูคู่แรกที่ถูกปล่อยทิ้งไว้กับผม
หูที่ถูกทิ้ง ผมพยายามเอาไปติดไว้ที่อื่นๆ
ที่ต้นไม้ ในลำธาร บนภูเขา ติดไว้ได้ไม่นานก็หลุด ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ต้องการหู
ผมจึงต้องดูแลหูที่ถูกทิ้งเหล่านั้น
ถ้าถอดเสื้อดู ข้างหลังผมก็จะมีแต่หูเกาะอยู่ เกือบจะไม่มีที่ว่างแล้ว
ในโพรงจมูก ในช่องปาก ใต้ฝ่าเท้า
จะมีก็แต่วันหยุดสุดสัปดาห์ที่ผมจะพอมีเวลาพาพวกเขาไปเล่นน้ำทะเล
ประวัติเอกสารสำหรับ มิถุนายน, 2009
หู
Posted in Uncategorized on มิถุนายน 16, 2009 | 3 Comments »
วันนี้ ฝนตก
Posted in Uncategorized on มิถุนายน 12, 2009 | 2 Comments »
แปลกที่วันนี้ฝนตก ไม่มีเสียง
l l l l l l l l l
l l l l l l l l l
l l [...]
แมว
Posted in Uncategorized on มิถุนายน 11, 2009 | 2 Comments »
มีเรื่องเกี่ยวกับแมวอยู่สองเรื่อง
เรื่องแรก เป็นเรื่องของเพื่อนคนหนึ่ง
เธอชอบคุยกับแมว ชอบเล่นกับแมว เดินเล่นกับแมว
แล้วเธอก็เริ่มเลียนเสียงของแมว การเคลื่อนไหวของแมว
จนเธอก็กลายเป็นแมวไปในที่สุด
แต่พวกเราก็ยังเจอกันอาทิตย์ละวัน ไปเดินเล่นริมแม่น้ำ นั่งคุยกันเหมือนเดิม
ต่างตรงที่เธอกลายเป็นแมวไปแล้ว
อีกเรื่องหนึ่ง
เป็นเรื่องของแมวตัวหนึ่ง
แมวตัวนี้มีหนวดยาว ยาวชี้ไปในอวกาศ
เวลาที่มันหลับ ผมจะแอบไปเดินเล่นบนหนวดมัน
นั่งห้อยขามองดวงดาวลำพัง
และต้องรีบกลับลงมาก่อนที่มันตื่น
บทภาพยนตร์
Posted in Uncategorized on มิถุนายน 4, 2009 | Leave a Comment »
ผมแปลกใจที่เขายังคงส่งจดหมายมาถึงผม
ตลอดเวลายี่สิบกว่าปี
ซองสีน้ำตาลอ่อน ไม่เปลี่ยนแปลง
จะมีแสตมป์ดวงเล็กสีฟ้าติดที่สุดมุมด้านขวาเกือบตกซอง
ชื่อและที่อยู่ผู้ส่งถูกเขียนด้วยปากกาสีเข้มกว่าซองเล็กน้อย
เขียนตัวเล็กจนเกือบสังเกตไม่เห็น
ซองกระดาษบางเรียบ ภายในมีเพียงบทภาพยนตร์หนึ่งบทที่เขาเขียน หนึ่งครั้งต่อหนึ่งบท
มีเพียงเท่านี้ ไม่มีจดหมายสอบถามชีวิตความเป็นอยู่ของผม
ไม่มีข้อความบอกเล่าความรู้สึกของผู้ส่ง
มีเพียงเท่านี้ ตลอดยี่สิบกว่าปี
ผมอ่านบทภาพยนตร์ของเขาไปกี่เรื่องแล้ว ทุกเรื่องไม่เคยถูกสร้างเป็นภาพยนตร์จริง
เพราะถ้าถูกสร้างจริงผมคงเคยได้ยินเรื่องราวของเขาบ้าง
เราคงเคยรู้จักกัน ในช่วงเวลาหนึ่ง น่าจะเป็นสมัยเรียน เพราะช่วงเวลานั้นเรามักจะเปิดใจคุยอะไรกับใครได้อย่างเต็มที่ เราคงเคยฝันถึงเรื่องเดียวกัน บางทีอาจเป็นเรื่องภาพยนตร์ ผมคงเคยบอกว่า ส่งบทที่คุณเขียนมาให้ผมอ่านบ้างนะ คงจะเป็นอย่างนั้น
แต่ผมจำไม่ได้แล้ว
ซองสีน้ำตาลอ่อนเหมือนเดิมก็จะถูกส่งมาอีก ผมก็จะแกะอ่าน อ่านผ่านๆและเก็บไว้ในกล่องสีน้ำตาลที่วางซ้อนทับอยูในห้องเก็บของเหมือนซองอื่นๆและของอื่นๆในนั้น
