บทภาพยนตร์

ผมแปลกใจที่เขายังคงส่งจดหมายมาถึงผม
ตลอดเวลายี่สิบกว่าปี

ซองสีน้ำตาลอ่อน ไม่เปลี่ยนแปลง
จะมีแสตมป์ดวงเล็กสีฟ้าติดที่สุดมุมด้านขวาเกือบตกซอง
ชื่อและที่อยู่ผู้ส่งถูกเขียนด้วยปากกาสีเข้มกว่าซองเล็กน้อย
เขียนตัวเล็กจนเกือบสังเกตไม่เห็น

ซองกระดาษบางเรียบ ภายในมีเพียงบทภาพยนตร์หนึ่งบทที่เขาเขียน หนึ่งครั้งต่อหนึ่งบท
มีเพียงเท่านี้ ไม่มีจดหมายสอบถามชีวิตความเป็นอยู่ของผม
ไม่มีข้อความบอกเล่าความรู้สึกของผู้ส่ง
มีเพียงเท่านี้ ตลอดยี่สิบกว่าปี

ผมอ่านบทภาพยนตร์ของเขาไปกี่เรื่องแล้ว ทุกเรื่องไม่เคยถูกสร้างเป็นภาพยนตร์จริง
เพราะถ้าถูกสร้างจริงผมคงเคยได้ยินเรื่องราวของเขาบ้าง

เราคงเคยรู้จักกัน ในช่วงเวลาหนึ่ง น่าจะเป็นสมัยเรียน เพราะช่วงเวลานั้นเรามักจะเปิดใจคุยอะไรกับใครได้อย่างเต็มที่ เราคงเคยฝันถึงเรื่องเดียวกัน บางทีอาจเป็นเรื่องภาพยนตร์ ผมคงเคยบอกว่า ส่งบทที่คุณเขียนมาให้ผมอ่านบ้างนะ คงจะเป็นอย่างนั้น

แต่ผมจำไม่ได้แล้ว
ซองสีน้ำตาลอ่อนเหมือนเดิมก็จะถูกส่งมาอีก ผมก็จะแกะอ่าน อ่านผ่านๆและเก็บไว้ในกล่องสีน้ำตาลที่วางซ้อนทับอยูในห้องเก็บของเหมือนซองอื่นๆและของอื่นๆในนั้น