มีดาวตกในตู้เย็นที่ชั้นแช่แข็ง
เธอเห็นขณะจะเอาน้ำไปแช่ตู้เย็น
ดาวตกแข็งในช่องแข็ง
เธอยืนตะลึงมอง ก่อนจะเรียกผมให้มาดู
ผมอยู่ดาดฟ้า กว่าจะเดินลงมา
ดาวตกแช่แข็งก็ละลายตกหายไปแล้ว
เธอบอกว่าเสียดายยังไม่ได้ขอพรสักขอเลย
ประวัติเอกสารสำหรับ สิงหาคม, 2009
ตู้เย็น
Posted in Uncategorized on สิงหาคม 26, 2009 | 2 Comments »
หมาป่า
Posted in Uncategorized on สิงหาคม 18, 2009 | 2 Comments »
หมาป่าแอบมองเธอยู่นานแล้ว
หมาป่าจะหอนเสียงดังไปทั่วป่า แอบมองจากที่ไกล
เรามาเดินป่ากัน มีเธอ ผมที่เป็นเพื่อนสนิทเธอ และเพื่อนเราอีกสองคน
ทุกที่ๆเราไปจะมีเสียงหอนของหมาป่า
ไม่ว่ากลางวันหรือกลางคืน
เราเดินป่ากันอยู่เจ็ดปี
เจ็ดปีที่หมาป่าแอบมองเธออยู่ที่ไกล
ไม่เคยเข้ามาใกล้
ผมเคยเจอกับหมาป่าครั้งนึงตอนกลางดึก
มันจ้องมองผมเหมือนจะทำร้าย
มันอาจเข้าใจว่าผมเป็นคนรักของเธอ
แต่เปล่าผมเป็นแค่เพื่อนสนิท
หมาป่าแอบมองอยู่อย่างนั้นไม่เคยเข้ามาคุย
เจ็ดปีต่อมาบางคืน เธอว่ายังได้ยินเสียงของหมาป่าอยู่ไกลๆ
เบาๆ ที่ไหนสักแห่ง
เขา
Posted in Uncategorized on สิงหาคม 17, 2009 | 1 ความคิดเห็น »
สมัยนั้น เราจะไปไหนมาไหนด้วยกัน
ไปทุ่งกว้างบนเขา ผมจะมองเขาเขียน คำลอยๆ บนพื้น
คำที่ผมไม่เข้าใจความหมาย
เขียนสั้นๆ เหมือนจะเป็นคำหรืออาจเป็นประโยค
เขียนด้วยขนาด ที่ไม่เล็ก ไม่ใหญ่
บางทีเราไปทะเล
เขาเขียนคำใหม่ๆที่ยังรอความหมายอยู่
เขาพยายามเขียนมันบนคลื่น
อีกครั้งเราไปสวนสนุก
บนรถไฟเหาะตีลังกา เขาเขียนเร็วมาก ผมมองไม่ทัน
ตอนลงจากรถไฟแล้ว ผมต้องถามเขาอีกทีว่าเขียนอะไร
เราไปหลายที่ แปลกที่เราไม่เคยไปต่างประเทศด้วยกัน
เวลาที่ไปต่างประเทศเขาจะไปคนเดียว เขาจะไปเขียนอะไรที่ไหนหรือเปล่า ผมไม่อาจทราบได้
นั่นคือสมัยก่อน
ปัจจุบัน เราไม่ได้ไปไหนมาไหนด้วยกันแล้ว
ผมยิ่งไม่รู้เลยว่าเขายังเขียน คำใหม่ๆ บ้างหรือเปล่า
ผมชอบคำของเขา ผมลองเขียนคำแบบเขาบ้าง
แต่ก็เขียนไม่ได้
เขาอายุมาขึ้น ยังชอบเดินทางไปที่ไกลเหมือนสมัยก่อน
ผมอดห่วงเขาไม่ได้ เพราะสายตาเขาเริ่มเสื่อม ไม่สามารถมองเห็นเวลากลางคืน หูไม่ค่อยดี ผมบอกว่าจะไปไหนให้บอกผม เราจะไปด้วยกันเหมือนเมื่อก่อน เขาก็ไม่ฟัง
เราต่างก็เดินทางไปไกลๆ นานๆจะพบกัน
ผมไม่กล้าพูดเรื่องอดีตกับเขา เขาอาจไม่ชอบ
เราพูดแต่เรื่องทั่วไป อากาศ ธรรมชาติ
ผมชวนเขาไปเที่ยวบ้าน เขาจะไปถึงแค่เพียงหน้าบ้าน
มองเขาไปในบ้าน บอกว่าจะบ้านสวยดี
ผมชวนเขาเข้าไปข้างใน ผมอยากทำอาหารให้เขากิน อยากให้เขาฟังเพลงที่ผมแต่ง หนังสือที่ผมเขียน
เขาจะปฏิเสธ และจะหายหน้าไปอีกนาน
หลังๆ ผมไม่อยากให้เขาหายหน้าไปนาน ผมจึงชวนเขามาแค่หน้าบ้าน
ให้ดูสวน สวนที่เขาแนะนำให้ปลูก บางครั้งที่ผมออกจากบ้านเดินทางไปไกล
กลับมาพบว่าสวนยังไม่ตาย เขาจะมาดูแลให้ในบางวัน
“คุณมีเพลงที่ชอบไหม” ผมถาม
เขาจะตอบว่าฟังได้หมด
“แล้วหนังสือละ”
“ผมอ่านได้หมด”
“อยากไปเที่ยวที่ไหนไหมวันหยุดนี้”
“ที่ไหนก็ได้ไม่มีปัญหา”
นั่นคือคำตอบสามัญของเขา
ผมยังนึกถึงวันเก่าๆเสมอ เสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลเลือดหมูที่เขาชอบใส่
รองเท้าแตะสีน้ำตาลอ่อน หรือภาพเขาขับรถเมื่อมองจากข้างหลัง (สมัยนั้นผมมักจะนั่งเบาะหลัง)
ครั้งสุดท้ายที่เราพบกัน
ผมแอบเห็นเขาก้มเขียนอะไรที่สวน
เมื่อเขากลับไปแล้ว ผมเดินไปดู
คำที่สวยงาม เขาเขียนไว้อย่างเงียบสงบที่นั่น
แล้วเราคงไม่ได้เจอกันอีกนานแสนนาน
เย็นวันนั้นก่อนพระอาทิตย์จะลับฟ้า
ผมรู้สึกเหมือนโลกนี้ไม่เหลือใคร
และผมอยู่ในสวนสุดท้ายของจักรวาล
ฟังเพลง
Posted in Uncategorized on สิงหาคม 14, 2009 | ไม่ให้ใส่ความเห็น
บ่ายวันนั้น
เปิดเพลงวนไปทั้งวัน
เพลงกีต้าร์ตัวเดียวเล่น คลอกับเสียงร้องล่องลอย
อัดด้วยเครื่องอัดเสียงธรรมดา เสียงไม่ค่อยชัด
เธอส่งมาให้ทางไปรษณีย์เมื่อเช้า
ส่งมาพร้อมกับจดหมายสั้นๆ
ซองสีเหลืองอ่อน
เธอไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยสื่อสาร ไม่ขี้รำคาญ
ชอบความเงียบ แต่ก็ไม่เคยด่าความอึกทึก
วันว่างเธอจะปลูกต้นไม้ อ่านหนังสือบ้าง ไม่ดูโทรทัศน์ ไม่สนใจภาพยนตร์
บ่ายวันนั้น เหมือนฝนจะตก
ผมฟังเพลงของเธอวน
อ่านข้อความสั้นๆในจดหมาย นึกถึงเรื่องราวของเธอ
นึกถึงเรื่องของตัวเองในปัจจุบัน
นึกถึงคนอื่นๆที่รู้จัก
ฝันร้าย
Posted in Uncategorized on สิงหาคม 6, 2009 | ไม่ให้ใส่ความเห็น
ทุกครั้งที่เธออ่านงานเขียนของนักเขียนคนนั้น
เธอจะฝันร้าย ในฝันร้ายเธอจะพบผม ผมเป็นส่วนหนึ่งในฝันร้ายนั้น
ฝันประหลาดในป่าหมอก มีปีศาจร้าย ผมเป็นคนขับรถม้าให้ปีศาจ
ผมแอบมองใบหน้าเธอ อ่อนหวาน แอบมองดวงตาเธอ สดใส
หลายสัปดาห์ผ่านไป
เธอบอกกับเพื่อนว่า จะเลิกอ่านหนังสือของนักเขียนคนนั้นแล้ว
เพราะมันทำให้เธอเหนื่อยกับการฝันร้าย
นั่นเท่ากับผมคงไม่ได้พบเธออีก
แมว
Posted in Uncategorized on สิงหาคม 6, 2009 | ไม่ให้ใส่ความเห็น
ตอนแรกที่มาทำงานที่นี่ คิดว่าแมวคงเป็นยามประจำบริษัท
เพราะแมวจะนั่งอยู่ที่หน้าประตูทั้งวันทั้งคืน แทบจะไม่ได้ลุกเดินไปไหน
ทุกคนสนิทกับแมว ยกเว้นผมที่เพิ่งเข้ามาทำงาน
เจอกันก็ยิ้มให้กันบ้าง บางวันลืมยิ้มก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร
คุยกันไม่กี่คำ ลืมไปแล้วว่าคุยกันเรื่องอะไร อาจเกี่ยวกับลายเสื้อที่ใส่
ทุกคนรักใคร่แมว เหมือนแมวเป็นศูนย์กลางของที่นี่
ยังไม่ทันจะเริ่มสนิทกับแมว ผมก็ลาออกจากบริษัทไปเสียก่อน
เมื่อนึกย้อนไป ผมจำใครไม่ได้เลยนอกจากแมว
ทั้งๆที่ผมก็ไม่ได้รู้จักเขาสักเท่าไหร่
เขียน
Posted in Uncategorized on สิงหาคม 6, 2009 | ไม่ให้ใส่ความเห็น
กลางดึก เธอมาหาผม
คงมีเรื่องอะไรบางอย่าง เธอเหมือนจะบอกอย่างนั้น
สีหน้าเธอไม่สู้ดี แต่เธอก็ยังฝืนยิ้มให้ผมหนึ่งที
เหมือนว่าเธอจะพูดอะไร แต่เธอก็ไม่ได้พูด
เหมือนว่าเธออยากจะเล่าอะไร แต่เธอก้ไม่ทำ
เธอขอยืมกระดาษเปล่า ดินสอ
และขอพื้นที่นั่งเขียนอะไรสักอย่าง
ผมไปหาเครื่องดื่มร้อนๆให้เธอ
เธอเริ่มเขียน เขียนยาวยืดโดยไม่หยุด
ไม่แม้แต่จะหันมามองตอนผมเอาโอวัลตินร้อนไปให้
เธอนั่งเขียนอยู่อย่างนั้น เมื่อกระดาษจะหมด ผมก็เตรียมอีกแผ่นไว้ให้
คืนนั้นยาวนานกว่าทุกคืน
เธอเขียนจนสว่างและก็หลับไป
ผมจัดกองกระดาษให้เป็นระเบียบ แต่ก็ไม่สามารถเรียงได้ว่าแผ่นไหนมาก่อน
หาผ้าห่มมาห่มให้เธอ และผมก็ไปนั่งรอข้างนอกบ้าน
พอตอนบ่ายเธอก็ขอตัวกลับไป
คืน
Posted in Uncategorized on สิงหาคม 6, 2009 | ไม่ให้ใส่ความเห็น
เขานอนอยู่บนสนามหญ้ารกร้าง ในวันที่เขาพ่ายแพ้ทุกอย่าง
มันเป็นเวลากลางคืน ที่พระจันทร์สว่าง ถนนสายยาว เปลี่ยวไม่มีใคร
ไม่มีรถวิ่งสักคัน เขานอนมองจันทร์ฟังเสียงลม คิดถึงเรื่องที่เสียใจ
เขานอนจนหญ้าขึ้นบนร่างกาย
ขึ้นบนสิ่งของของเขา
ข้าวของเครื่องใช้ที่บ้าน
ของที่เคยให้ใครไป
หนังสือที่เพื่อนยืมไป
บางคนไม่เข้าใจว่าทำไม่ของชิ้นนี้ถึงมีหญ้างอกขึ้นมา ของสิ่งนี้เป็นของใคร
หนังสือเล่มนี้ยืมใครมา เก้าอี้ตัวนี้ใครเคยใช้ หญ้ารกร้างขึ้นสูง ปล่อยทิ้งไว้
บ้างก็ตัด บ้างทนไม่ไหวก็โยนทิ้งไป
เขายังนอนอยู่อย่างนั้น ตรงนั้น วันคืนหยุดอยู่แค่นั้น คืนที่พระจันทร์สว่างสวย
