โทรศัพท์ตอนเช้า

เขาโทรศัพท์มาหาผมตอนนั้น ตอนเช้าตรู่
ผมยังงัวเงีย
เขาพูดอะไรบางอย่างกับผม
ผมล้าจากเมื่อคืน จนฟังไม่ออกว่าพูดอะไร
เขาย้ำประโยคเดิมซ้ำๆ
เหมือนเป็นประโยคที่สำคัญ
เสียงอู้อี้เหมือนไกลอยู่อีกโลกหนึ่ง
อะไรสักอย่าง
ต่อด้วยเสียงบรรยากาศเปล่าๆ
แล้วเขาก็วางหูไป
ผมจำได้ว่าหลังจากนั้นเราก็ไม่เคยพบกันอีกเลย

Read Full Post »

อาคาร ๔

อาคาร ๔ ของกรมขนส่ง ดูเศร้าสร้อย
อาจเป็นเพราะความชราของตัวอาคาร
หรือว่าเพราะอะไรก็ตาม ก็เป็นลักษณะเฉพาะตัวที่ทำให้ผู้คนที่เขามาจดจำ
ไม่ใช่ความรู้สึกของห้างสรรพสินค้า ไม่ใช่ความรู้สึกของหอศิลป์
แต่ที่นี่คืออาคาร ๔ ของกรมขนส่ง
อุปกรณ์ทดสอบสมรรถภาพร่างกาย
ทำให้รู้สึกเหมือนอุปกรณ์ในยานอวกาศของภาพยนตร์ยุคก่อน
ผมเหมือนกำลังทดสอบการเป็นนักบินอวกาศ
ทดสอบตาบอดสี
เธอให้จ้องเข้าไปในตาของเธอ ในตาของเธอมีเม็ดสี
เมื่อผมมอง
สีฟ้าครับ สีฟ้าน้ำทะเลครับ สีฟ้าท้องฟ้าวันสดใสครับ ในดวงตาเธอมีแต่สีฟ้าไล่เฉดสีกัน
ผมอยากรู้จักเธอมากกว่านี้
“เชิญคนต่อไปค่ะ” เธอยิ้มให้ไม่เห็นฟัน
หลายคนที่รอการทดสอบคุยกันเหมือนรู้จักกันมานาน
ผมนึกอิจฉา บางทีผมก็อยากมีนิสัยแบบนั้นบ้าง
ผมเดินเล่นในระหว่างที่รอขั้นตอนต่อไป
ผู้คนเดินไปมาระหว่างชั้นต่างๆ มีภาพอุบัติเหตุทางถนนให้เตือนใจในการขับรถ
คนที่เดินอยู่มีทั้งคนปัจจุบันและคนในอดีต บางอย่างทำให้เราไม่อาจรู้จักกัน
ผมคิดอยู่เสมอว่าถ้าตัวผมตายผมอยากสลายไป หรือหายไปในป่า
ผมไม่อยากเหลือซากให้ใครมาบันทึกภาพไว้
ฝุ่นล่องลอยในอาคาร ๔ จากห้องหนึ่งไปอีกห้องหนึ่ง
เก้าอี้เก่าที่ไม่ได้ใช้วางซ้อนกันที่มุมตึกด้านใน
“ฝุ่นจะไปรวมกันที่นึง” พนักงานทำความสะอาดบอก
“ถ้าคุณอยากรู้ว่าไปรวมที่ไหน ก็ลองเดินตามไป”
ผมมองตามฝุ่นที่ล่องลอยไป ในทิศทางเดียวกัน
“ด้วยความหวังดี ถ้าคุณไม่ใช่ฝุ่น อย่าคิดจะเดินไปเลย” พนักงานทำความสะอาดพูดอีกครั้ง
ก่อนเดินผ่านไป
หมอกเริ่มลง ไม่มีใครแปลกใจ
ผมเห็นหมาป่าเดินผ่าน ถ้าใครทำเอกสารหล่นอาจหาไม่เจอ
พวกหมาป่าชอบขโมยเอกสารไป ไม่มีใครเคยต่อรองกับหมาป่า
คงเสียเวลา สุดท้ายหมาป่าก็เอาเอกสารไปอยู่ดี เอกสารสำคัญต้องรักษาไว้ให้ดี
ผมพบกับเธอที่มีตาสีฟ้าหลายสีอีกครั้งที่โรงอาหารในเวลาพักกลางวัน
ผมเดินเข้าไปคุยกับเธอ
“ดวงตาคุณสวย”
“หลายคนค่ะ ที่บอกแบบนี้”
“คุณเห็นสีอื่นๆในตาคนอื่นบ้างไหม”
“ไม่ค่ะ แต่ก็มีตาบางคนที่แปลกๆ”
“อย่างเช่น…”
“อย่างเช่นคุณ ในตาคุณมีแมว และแมวก็กระโดดไปมา”
“จริงหรือครับ ผมไม่เคยสังเกต”
“มันจะออกมาเวลาคุณหลับ” “และอย่าร้องไห้บ่อยนะคะ แมวจะเปียก ฝุ่นก็อันตราย อย่าขยี้ตาด้วย เดี๋ยวแมวจะยับค่ะ” ยิ้มคราวนี้เห็นฟันสีขาวๆของเธอเล็กน้อย
ผมเดินเรื่อยเปื่อยมาจนถึงปลายทางฝุ่นจนได้
ห้องเล็ก พนักงานทำความสะอาดคนนั้นกำลังต้อนฝูงฝุ่นให้เข้าไปในห้อง
ผมยิ้มทักทายเขา
“สิ่งที่ควรระวังที่สุดคือไม่ให้ใครเปิดประตูนี้”
“มีฝุ่นที่ไม่ยอมเข้าไปในห้องนี้ไหม”
“มีสิ บางตัวชอบไปเกาะอยู่ที่หน้าต่าง หรือไม่ก็ตามตัวของหญิงสาวสวยๆ”
และผมก็เดินจากเขาออกมาเพราะรู้สึก
เหมือนมีฝุ่นเข้าตาและผมก็ไม่กล้าขยี้เพราะกลัวแมวจะยับ
วันนั้นผมรอทำใบขับขี่อยู่นาน

Read Full Post »