วันก่อน

จำได้ว่าคืนนั้นเธอร้องไห้
เธอคงร้องไห้เพราะเรื่องของเขา เรื่องอะไรสักอย่าง
เขาปลอบเธออยู่นาน เธอก็ยังร้องไม่หยุด
ผมเคยสนิทกับเธอมากๆ แต่นั่นก็ผ่านมานานแล้ว
ผมไม่ได้เข้าไปปลอบเธอในคืนนั้น ผมไม่รู้ว่าเธอร้องไห้เรื่องอะไร
วันนี้เขาและเธอยิ้มมีความสุข
ดูเหมือนว่าเรื่องเศร้าๆในวันนั้นไม่ได้มารบกวนทั้งสองอีกต่อไปแล้ว
ผมยืนมองทั้งสองอยู่ห่างๆ
เธอหันมายิ้มให้ผมเล็กน้อย
ผมคิดถึงวันเก่าก่อนนั้น
วันที่ผมยังมีใครให้ปลอบ

Read Full Post »

เสียงโทรศัพท์

หมู่นี้โทรศัพท์ดัง แต่ไม่มีใครรับ
ผมก็ไม่รับ ผมรู้ว่าไม่ใช่โทรศัพท์ถึงผม
ไม่มีใครแล้วสักคน ผมก็ไม่รับ
ปล่อยมันดังไป ดังน่ารำคาญ เสียงแหลม
ปรับเป็นเสียงอื่นไม่ได้จริงๆ
ผมทดลองวาดภาพประกอบเสียงโทรศัพท์
ผมทำดนตรีทดลองประกอบเสียงโทรศัพท์
ผมทำกับข้าวประกอบเสียงโทรศัพท์
ท้องฟ้าโปร่ง เสียงโทรศัพท์
ผมออกมาคุยกับแมวข้างนอก
เสียงโทรศัพท์ดังไกลๆ ผมชอบเสียงแบบนี้ที่สุด
ไม่ทราบใครโทรมา
แต่ก็ไม่ใช่โทรศัพท์ถึงผมหรอกผมแน่ใจ

Read Full Post »

บทสัมภาษณ์หญิงสาวที่เป็นแมว

บทสัมภาษณ์หญิงสาวที่เป็นแมว
“ทำไมคุณอยากเป็นแมวล่ะ”
“เหมียว”
“คุณชอบแมวหรือไง”
“เหมียว เหมียว”
“คุณเป็นแมวไปแล้วจริงๆหรอ”
“เมี๊ยววว”
นั่นคือเวลาที่เธอกลายเป็นแมวไปแล้ว เธอจะไม่พูดอะไรเลยนอกจาก เหมียว เหมียว
ผมกับเธอเริ่มพูดคุยสบายๆในร้านกาแฟ ในวันถัดมา
วันนั้นผมพกพจนานุกรมแมวมาด้วย เราจึงสนทนากันอย่างเข้าใจ
เธอบอกว่า เธอไม่ได้เป็นแมวตลอดหรือทุกวันหรอก อาจเป็นวันที่เธอเครียดกับงานมากๆ
หรือวันที่ร่างกายเธออ่อนแอ เธอจะเป็นแมว เมื่อเธอเป็นแมวเธอก็จะอยู่บ้าน หรือนั่งรถไฟไปทะเลใกล้ๆ
เราคุยกันอีกสองสามเรื่อง เธอก็ชวนผมไปทะเล เธอขอแวะร้านหนังสือก่อน
“แมวชอบอ่านหนังสืออะไรหรือ”
เธอบอกว่า หนังสือเกี่ยวกับบ้าน ต้นไม้ อะไรที่ผ่อนคลาย อาจเป็นสมุดเปล่าไม่มีเส้นก็ได้
ร้านหนังสือที่เธอพามาเป็นร้านหนังสือเล็กๆมีสองชั้น เธอยิ้มทักเจ้าของร้านหญิงสาวผมสั้น ใส่ผ้ากันเปื้อน
ผมปล่อยให้เธอเดินเลือกหนังสือสักพัก ส่วนผมก็เดินดูรอบๆร้านคิดว่าวันหลังจะกลับมาอีก
เพราะมีหนังสือน่าอ่านหลายเล่มที่ไม่เคยเห็น เธอบอกว่าหนังสือบางส่วนเป็นงานของเจ้าของร้านกับเพื่อนๆเขียนกันเอง มีตั้งแต่งานทดลองจากแอฟริกา เรื่องสั้นจากอาร์เจนตินา ฯลฯ พวกเขามีกลุ่มเพื่อนกระจายอยู่ทั่วโลก ป้าของเจ้าของร้านเป็นคนแปลเป็นภาษาไทยให้ เป็นร้านที่น่าสนใจดี
เดินไปไม่ไกล ก็ถึงสถานี เราซื้อข้าวกล่อง เลือกคนละสองชนิด เป็นอาหารทั่วไป ไม่ใช่อาหารแมวหรือปลาย่างอย่างที่ผมคิดตอนแรก ระหว่างทางเธอก็คุยกับแมวบ้าง เล่นกับมัน และดูเหมือนว่าจะไม่สนใจสิ่งอื่นใดเลย
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง รถไฟเราก็มายังสถานีปลายทางติดทะเล เราเดินไปนั่งเล่นที่ริมหาด
ที่นั่นเราไม่ได้คุยอะไรกันมาก ผมปล่อยให้เทปบันทึกเสียงอัดเสียงลม เสียงทะเล เสียงคนที่อยู่บริเวณนั้น
กล่องอาหารว่างเปล่า เราสองคนกินจนเกลี้ยง เธอนั่งอ่านหนังสือที่ซื้อมา ผมไปเล่นบอลกับเด็กๆแถวนั้น บทสัมภาษณ์ที่ตั้งใจจะเขียนก็กลายเป็นจบแบบนี้ไป อีกไม่นานผมคงถูกไล่ออกจากสำนักพิมพ์

Read Full Post »

บ้านช้าง

บ้านช้างอยู่ในหุบเขา มีช้างชรา และช้างป่วยอยู่ที่นี่ 8 เชือก กับช้างป่าอีกหนึ่งตัว
มีสัตว์แพทย์คนหนึ่งเป็นคนดูแลกับอาสาสมัครสองสามคน หนึ่งในนั้นเป็นสตรีชาวญี่ปุ่น
ผมกับเธอเคยพบกันนานมาแล้วที่ประเทศอินเดีย เธอเรียนจบวิทยาลัยต่างจังหวัดที่บ้านเกิดเธอ หลังจากนั้นเธอก็แบกกระเป๋าใบใหญ่ ออกจากบ้าน เดินทางทั่วเอเชีย
เธอคนนี้เองที่เป็นคนชวนผมมาที่นี่ ผมชอบวาดรูปช้าง แต่ก็วาดแบบไม่ถูกต้องนักกับความจริง
”นี่หมาจมูกยาวมิใช่หรือ” นี่คือความเห็นของเธอต่อภาพวาดของผมครั้งนั้น
ไปรษณียบัตรที่ส่งมาเดือนสิงหาคม กว่าผมจะหาข้ออ้างในการลางานประจำได้ก็ปลายตุลา
ผมหวังว่าเธอยังอยู่ที่นั่น
ผมใช้เวลาหนึ่งคืนในการเดินทาง ออกจากสถานีต้นทางเวลาหัวค่ำ อยู่บนรถไฟเชื่องช้า
ผู้คนบางตา หนึ่งวันมีเพียงหนึ่งขบวน ระหว่างทางผมมองดูดาว คิดถึงวันวาน ผมกับพ่อก็เคยนั่งรถไฟสายนี้ครั้งนึง ตอนนั้นเรามาเที่ยวน้ำตกกัน ผมถึงสถานีปลายทางเมื่อรุ่งสาง สถานีเล็กๆของเมืองเล็กๆ ฝนตกเบาบาง เป็นธรรมดาของที่นี่ ผมเดินออกจากสถานีไปเพื่อต่อรถรางเข้าไปในหุบเขา
เดินผ่านร้านค้าบริเวณหน้าสถานีที่กำลังเปิด หยุดดูแผนที่เมืองและเดินไปทางทิศตะวันตกเพื่อขึ้นรถรางเที่ยวแรก 8 นาฬิกา รถรางสีส้มตัดกับสีเขียวของป่า เบาะเป็นสีฟ้า ตัวสถานีทำด้วยไม้เก่าๆ ผมหาอะไรรองท้อง ฟ้าค่อยๆสว่าง แต่ผู้คนก็ยังเงียบเหงา
8 นาฬิการถรางเคลื่อนออกช้าๆ เข้าไปในหุบเขาฝนโปรยปราย ไม่นานก็มาถึงสถานีบ้านช้าง
สถานีบ้านช้างเป็นจุดแวะพักเล็กๆ มีเพียงชานชาลากลางแจ้ง ป้ายทำด้วยไม้เขียนว่าบ้านช้าง ด้านหลังเป็นทุ่งสีเขียว อากาศสดใสขึ้นบ้างแล้ว ผมเดินออกจากสถานี ไปตามทางดินแดง สุดทางตีนเขาผมเห็นอาคารชั้นเดียวตั้งอยู่ ยังไม่ทันที่ผมจะเดินถึงอาคาร เธอก็ทักทายผมเสียงสดใส เธอเดินออกมาจากทุ่ง สวมหมวกชาวนา ใส่ชุดเหมือนชาวบ้าน ผูกผ้าขาวม้า ผมแทบจำเธอไม่ได้ [...]

Read Full Post »