ผมยังติดอยู่ที่สถานีเดิม
ทั้งๆที่คนอื่นเดินทางออกไปแล้ว
เราลงสถานีเดียวกันที่นี่เมื่อสิบปีก่อน
พวกเราใช้เวลาด้วยกันหลายปีทีเดียว
ก่อนที่จะมีใครบางคนเริ่มเดินทางต่อไป
จนสุดท้าย เหลือผมคนเดียว
สถานีอ้างว้าง ผมมองพวกเราคนแล้วคนเล่า
ขึ้นรถไฟเดินทางออกไปลับตา
ใช่ว่าผมไม่รู้วิธีซื้อตั๋ว หรือไม่ทราบว่าห้องขายตั๋วอยู่ทิศไหน
เพียงด้วยเหตุผลอะไรบางอย่าง ผมไม่อาจหยิบตั๋วขึ้นมาเพื่อขึ้นรถไฟต่อไปได้
เหตุผลที่คนอื่นฟังแล้วอาจหัวเราะ ผมจึงอยู่สถานีเดิมต่อไป
ภาพพวกเราสมัยก่อนยังคงติดอยู่ที่บอร์ดประชาสัมพันธ์
เพลงเก่ายังเปิดกระจายเสียงตามเวลา
ผมนั่งอยู่บนม้านั่งอ่านหนังสือเล่มเก่า บางทีก็เดินเล่นในสถานีเผื่อว่าจะพบใคร
คงมีแต่พนักงานทำความสะอาดคนเดียว
ผมชอบคุยกับเขานะ แม้เขาจะไม่ชอบตอบอะไร
