บทสัมภาษณ์หญิงสาวที่เป็นแมว

บทสัมภาษณ์หญิงสาวที่เป็นแมว
“ทำไมคุณอยากเป็นแมวล่ะ”
“เหมียว”
“คุณชอบแมวหรือไง”
“เหมียว เหมียว”
“คุณเป็นแมวไปแล้วจริงๆหรอ”
“เมี๊ยววว”
นั่นคือเวลาที่เธอกลายเป็นแมวไปแล้ว เธอจะไม่พูดอะไรเลยนอกจาก เหมียว เหมียว
ผมกับเธอเริ่มพูดคุยสบายๆในร้านกาแฟ ในวันถัดมา
วันนั้นผมพกพจนานุกรมแมวมาด้วย เราจึงสนทนากันอย่างเข้าใจ
เธอบอกว่า เธอไม่ได้เป็นแมวตลอดหรือทุกวันหรอก อาจเป็นวันที่เธอเครียดกับงานมากๆ
หรือวันที่ร่างกายเธออ่อนแอ เธอจะเป็นแมว เมื่อเธอเป็นแมวเธอก็จะอยู่บ้าน หรือนั่งรถไฟไปทะเลใกล้ๆ
เราคุยกันอีกสองสามเรื่อง เธอก็ชวนผมไปทะเล เธอขอแวะร้านหนังสือก่อน
“แมวชอบอ่านหนังสืออะไรหรือ”
เธอบอกว่า หนังสือเกี่ยวกับบ้าน ต้นไม้ อะไรที่ผ่อนคลาย อาจเป็นสมุดเปล่าไม่มีเส้นก็ได้
ร้านหนังสือที่เธอพามาเป็นร้านหนังสือเล็กๆมีสองชั้น เธอยิ้มทักเจ้าของร้านหญิงสาวผมสั้น ใส่ผ้ากันเปื้อน
ผมปล่อยให้เธอเดินเลือกหนังสือสักพัก ส่วนผมก็เดินดูรอบๆร้านคิดว่าวันหลังจะกลับมาอีก
เพราะมีหนังสือน่าอ่านหลายเล่มที่ไม่เคยเห็น เธอบอกว่าหนังสือบางส่วนเป็นงานของเจ้าของร้านกับเพื่อนๆเขียนกันเอง มีตั้งแต่งานทดลองจากแอฟริกา เรื่องสั้นจากอาร์เจนตินา ฯลฯ พวกเขามีกลุ่มเพื่อนกระจายอยู่ทั่วโลก ป้าของเจ้าของร้านเป็นคนแปลเป็นภาษาไทยให้ เป็นร้านที่น่าสนใจดี
เดินไปไม่ไกล ก็ถึงสถานี เราซื้อข้าวกล่อง เลือกคนละสองชนิด เป็นอาหารทั่วไป ไม่ใช่อาหารแมวหรือปลาย่างอย่างที่ผมคิดตอนแรก ระหว่างทางเธอก็คุยกับแมวบ้าง เล่นกับมัน และดูเหมือนว่าจะไม่สนใจสิ่งอื่นใดเลย
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง รถไฟเราก็มายังสถานีปลายทางติดทะเล เราเดินไปนั่งเล่นที่ริมหาด
ที่นั่นเราไม่ได้คุยอะไรกันมาก ผมปล่อยให้เทปบันทึกเสียงอัดเสียงลม เสียงทะเล เสียงคนที่อยู่บริเวณนั้น
กล่องอาหารว่างเปล่า เราสองคนกินจนเกลี้ยง เธอนั่งอ่านหนังสือที่ซื้อมา ผมไปเล่นบอลกับเด็กๆแถวนั้น บทสัมภาษณ์ที่ตั้งใจจะเขียนก็กลายเป็นจบแบบนี้ไป อีกไม่นานผมคงถูกไล่ออกจากสำนักพิมพ์

Read Full Post »

บ้านช้าง

บ้านช้างอยู่ในหุบเขา มีช้างชรา และช้างป่วยอยู่ที่นี่ 8 เชือก กับช้างป่าอีกหนึ่งตัว
มีสัตว์แพทย์คนหนึ่งเป็นคนดูแลกับอาสาสมัครสองสามคน หนึ่งในนั้นเป็นสตรีชาวญี่ปุ่น
ผมกับเธอเคยพบกันนานมาแล้วที่ประเทศอินเดีย เธอเรียนจบวิทยาลัยต่างจังหวัดที่บ้านเกิดเธอ หลังจากนั้นเธอก็แบกกระเป๋าใบใหญ่ ออกจากบ้าน เดินทางทั่วเอเชีย
เธอคนนี้เองที่เป็นคนชวนผมมาที่นี่ ผมชอบวาดรูปช้าง แต่ก็วาดแบบไม่ถูกต้องนักกับความจริง
”นี่หมาจมูกยาวมิใช่หรือ” นี่คือความเห็นของเธอต่อภาพวาดของผมครั้งนั้น
ไปรษณียบัตรที่ส่งมาเดือนสิงหาคม กว่าผมจะหาข้ออ้างในการลางานประจำได้ก็ปลายตุลา
ผมหวังว่าเธอยังอยู่ที่นั่น
ผมใช้เวลาหนึ่งคืนในการเดินทาง ออกจากสถานีต้นทางเวลาหัวค่ำ อยู่บนรถไฟเชื่องช้า
ผู้คนบางตา หนึ่งวันมีเพียงหนึ่งขบวน ระหว่างทางผมมองดูดาว คิดถึงวันวาน ผมกับพ่อก็เคยนั่งรถไฟสายนี้ครั้งนึง ตอนนั้นเรามาเที่ยวน้ำตกกัน ผมถึงสถานีปลายทางเมื่อรุ่งสาง สถานีเล็กๆของเมืองเล็กๆ ฝนตกเบาบาง เป็นธรรมดาของที่นี่ ผมเดินออกจากสถานีไปเพื่อต่อรถรางเข้าไปในหุบเขา
เดินผ่านร้านค้าบริเวณหน้าสถานีที่กำลังเปิด หยุดดูแผนที่เมืองและเดินไปทางทิศตะวันตกเพื่อขึ้นรถรางเที่ยวแรก 8 นาฬิกา รถรางสีส้มตัดกับสีเขียวของป่า เบาะเป็นสีฟ้า ตัวสถานีทำด้วยไม้เก่าๆ ผมหาอะไรรองท้อง ฟ้าค่อยๆสว่าง แต่ผู้คนก็ยังเงียบเหงา
8 นาฬิการถรางเคลื่อนออกช้าๆ เข้าไปในหุบเขาฝนโปรยปราย ไม่นานก็มาถึงสถานีบ้านช้าง
สถานีบ้านช้างเป็นจุดแวะพักเล็กๆ มีเพียงชานชาลากลางแจ้ง ป้ายทำด้วยไม้เขียนว่าบ้านช้าง ด้านหลังเป็นทุ่งสีเขียว อากาศสดใสขึ้นบ้างแล้ว ผมเดินออกจากสถานี ไปตามทางดินแดง สุดทางตีนเขาผมเห็นอาคารชั้นเดียวตั้งอยู่ ยังไม่ทันที่ผมจะเดินถึงอาคาร เธอก็ทักทายผมเสียงสดใส เธอเดินออกมาจากทุ่ง สวมหมวกชาวนา ใส่ชุดเหมือนชาวบ้าน ผูกผ้าขาวม้า ผมแทบจำเธอไม่ได้ [...]

Read Full Post »

โทรศัพท์ตอนเช้า

เขาโทรศัพท์มาหาผมตอนนั้น ตอนเช้าตรู่
ผมยังงัวเงีย
เขาพูดอะไรบางอย่างกับผม
ผมล้าจากเมื่อคืน จนฟังไม่ออกว่าพูดอะไร
เขาย้ำประโยคเดิมซ้ำๆ
เหมือนเป็นประโยคที่สำคัญ
เสียงอู้อี้เหมือนไกลอยู่อีกโลกหนึ่ง
อะไรสักอย่าง
ต่อด้วยเสียงบรรยากาศเปล่าๆ
แล้วเขาก็วางหูไป
ผมจำได้ว่าหลังจากนั้นเราก็ไม่เคยพบกันอีกเลย

Read Full Post »

อาคาร ๔

อาคาร ๔ ของกรมขนส่ง ดูเศร้าสร้อย
อาจเป็นเพราะความชราของตัวอาคาร
หรือว่าเพราะอะไรก็ตาม ก็เป็นลักษณะเฉพาะตัวที่ทำให้ผู้คนที่เขามาจดจำ
ไม่ใช่ความรู้สึกของห้างสรรพสินค้า ไม่ใช่ความรู้สึกของหอศิลป์
แต่ที่นี่คืออาคาร ๔ ของกรมขนส่ง
อุปกรณ์ทดสอบสมรรถภาพร่างกาย
ทำให้รู้สึกเหมือนอุปกรณ์ในยานอวกาศของภาพยนตร์ยุคก่อน
ผมเหมือนกำลังทดสอบการเป็นนักบินอวกาศ
ทดสอบตาบอดสี
เธอให้จ้องเข้าไปในตาของเธอ ในตาของเธอมีเม็ดสี
เมื่อผมมอง
สีฟ้าครับ สีฟ้าน้ำทะเลครับ สีฟ้าท้องฟ้าวันสดใสครับ ในดวงตาเธอมีแต่สีฟ้าไล่เฉดสีกัน
ผมอยากรู้จักเธอมากกว่านี้
“เชิญคนต่อไปค่ะ” เธอยิ้มให้ไม่เห็นฟัน
หลายคนที่รอการทดสอบคุยกันเหมือนรู้จักกันมานาน
ผมนึกอิจฉา บางทีผมก็อยากมีนิสัยแบบนั้นบ้าง
ผมเดินเล่นในระหว่างที่รอขั้นตอนต่อไป
ผู้คนเดินไปมาระหว่างชั้นต่างๆ มีภาพอุบัติเหตุทางถนนให้เตือนใจในการขับรถ
คนที่เดินอยู่มีทั้งคนปัจจุบันและคนในอดีต บางอย่างทำให้เราไม่อาจรู้จักกัน
ผมคิดอยู่เสมอว่าถ้าตัวผมตายผมอยากสลายไป หรือหายไปในป่า
ผมไม่อยากเหลือซากให้ใครมาบันทึกภาพไว้
ฝุ่นล่องลอยในอาคาร ๔ จากห้องหนึ่งไปอีกห้องหนึ่ง
เก้าอี้เก่าที่ไม่ได้ใช้วางซ้อนกันที่มุมตึกด้านใน
“ฝุ่นจะไปรวมกันที่นึง” พนักงานทำความสะอาดบอก
“ถ้าคุณอยากรู้ว่าไปรวมที่ไหน ก็ลองเดินตามไป”
ผมมองตามฝุ่นที่ล่องลอยไป ในทิศทางเดียวกัน
“ด้วยความหวังดี ถ้าคุณไม่ใช่ฝุ่น อย่าคิดจะเดินไปเลย” พนักงานทำความสะอาดพูดอีกครั้ง
ก่อนเดินผ่านไป
หมอกเริ่มลง ไม่มีใครแปลกใจ
ผมเห็นหมาป่าเดินผ่าน ถ้าใครทำเอกสารหล่นอาจหาไม่เจอ
พวกหมาป่าชอบขโมยเอกสารไป ไม่มีใครเคยต่อรองกับหมาป่า
คงเสียเวลา สุดท้ายหมาป่าก็เอาเอกสารไปอยู่ดี เอกสารสำคัญต้องรักษาไว้ให้ดี
ผมพบกับเธอที่มีตาสีฟ้าหลายสีอีกครั้งที่โรงอาหารในเวลาพักกลางวัน
ผมเดินเข้าไปคุยกับเธอ
“ดวงตาคุณสวย”
“หลายคนค่ะ ที่บอกแบบนี้”
“คุณเห็นสีอื่นๆในตาคนอื่นบ้างไหม”
“ไม่ค่ะ แต่ก็มีตาบางคนที่แปลกๆ”
“อย่างเช่น…”
“อย่างเช่นคุณ ในตาคุณมีแมว และแมวก็กระโดดไปมา”
“จริงหรือครับ ผมไม่เคยสังเกต”
“มันจะออกมาเวลาคุณหลับ” “และอย่าร้องไห้บ่อยนะคะ แมวจะเปียก ฝุ่นก็อันตราย อย่าขยี้ตาด้วย เดี๋ยวแมวจะยับค่ะ” ยิ้มคราวนี้เห็นฟันสีขาวๆของเธอเล็กน้อย
ผมเดินเรื่อยเปื่อยมาจนถึงปลายทางฝุ่นจนได้
ห้องเล็ก พนักงานทำความสะอาดคนนั้นกำลังต้อนฝูงฝุ่นให้เข้าไปในห้อง
ผมยิ้มทักทายเขา
“สิ่งที่ควรระวังที่สุดคือไม่ให้ใครเปิดประตูนี้”
“มีฝุ่นที่ไม่ยอมเข้าไปในห้องนี้ไหม”
“มีสิ บางตัวชอบไปเกาะอยู่ที่หน้าต่าง หรือไม่ก็ตามตัวของหญิงสาวสวยๆ”
และผมก็เดินจากเขาออกมาเพราะรู้สึก
เหมือนมีฝุ่นเข้าตาและผมก็ไม่กล้าขยี้เพราะกลัวแมวจะยับ
วันนั้นผมรอทำใบขับขี่อยู่นาน

Read Full Post »

อาม่า

อาม่าออกจากบ้านไปอีกแล้ว
แม้ว่าจะเป็นหน้าหนาว ที่อากาศหนาวเหน็บ
อาม่าจะออกไปภูเขา หาวัตถุดิบมาทำยาจีน
อาม่าจะหายไปนานๆ และกลับมา
คงเป็นเพราะอาม่าเดินช้า ค่อยๆเดิน ค่อยๆปีนเขา
บางทีหน้าร้อนก็ออกทะเลไปหาสัตว์ทะเล
อาม่าจะให้ชาวประมงออกเรือไป ให้เขาดำน้ำให้
นานๆจะเจออาม่าที
วันดีคืนดี เช้าตรู่ ตื่นมา เจออาม่าต้มยาหม้ออยู่ในครัว
อาม่าจะยิ้มให้เหมือนเคย ไม่พูดอะไรมาก
พ่อจะดีใจมากเมื่อรู้ว่าอาม่ากลับมา

Read Full Post »

กวาง

บ้านเธออยู่ใกล้ป่า
ตอนนั้นเธออายุได้ 8 ปี
เธอจำได้ว่าจากหน้าต่างห้องนอนชั้นสอง เธอเห็นพ่อเปลือกกายเดินผ่านแสงจันทร์เข้าไปในป่า
เมื่อเธอเดินตามไป บริเวณกลางป่าโปร่ง เธอเห็นพ่อของเธอกำลังมีอะไรกับกวาง
เธอแอบมองอยู่หลังต้นไม้
นั่นคงเป็นความฝัน
และเธอก็ไม่ได้ฝันแบบนั้นอีก
ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อ แม่ ลูก เป็นไปอย่างปรกติทุกวัน
เธอไม่กล้าจะถามพ่อหรือแม้แต่เล่าเรื่องนี้ให้แม่ฟัง
วันปรกติสุข แต่ในใจเธอยังคงรู้สึกสงสัยในความฝันคืนนั้นตลอดมา
ความฝันที่คล้ายความจริง

Read Full Post »

พิพิธภัณฑ์อากาศยาน

เราไปเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์อากาศยานในวันก่อน
พิพิธภัณฑ์มีทั้งส่วนในอาคารขนาดใหญ่และส่วนภายนอก
ทุกอย่างในพิพิธภัณฑ์นี้ลอยได้ เจ้าหน้าที่บอกไว้อย่างนั้น
ใบไม้ปลิว เครื่องบินเก่า เศษกระดาษที่หล่น ล่องลอยในพิพิธภัณฑ์
อาคารหลังคาสูงที่น้ำตาลอ่อน โปร่งมีสวนตรงกลาง
ในอาคารส่วนหน้ามีโต๊ะสีขาววางอยู่สามตัว
เป็นบริเวณสำหรับทำกิจกรรมพับเมฆ
เมื่อเรามาถึงเจ้าหน้าที่ได้เตรียมอุปกรณ์สำหรับพับเมฆสามชุด
บ่ายเอื่อยๆ เราสามคนและเจ้าหน้าที่นั่งพับเมฆอย่างเงียบๆ มีแต่เสียงมือสัมผัสกับเมฆ เสียงกรรไกรตัดก้อนเมฆเบาๆ
เจ้าหน้าที่บอกเราว่าคนที่มาเยี่ยมชมหลายคนอยากให้อาคารนี้ติดเครื่องปรับอากาศเพราะช่วงบ่ายร้อน ซึ่งตอนนี้กำลังรอทำเรื่องขออยู่
แต่พวกเรารวมทั้งเจ้าหน้าที่เองไม่เห็นด้วย
เพราะสายลมก็พัดไปมาในพิพิธภัณฑ์อยู่ตลอดเวลาอยู่แล้ว

Read Full Post »

เสื้อ

เขาใส่เสื้อลายเมฆสีฟ้าอ่อนเดินออกจากบ้าน
เมฆบนเสื้อกลายเป็นสีเทาเมื่อตอนสาย
กลั่นตัวเป็นน้ำฝนในตอนบ่าย
เขาถูกห้ามไม่ให้เข้าธนาคาร เพราะจะทำให้พื้นเปียก

Read Full Post »

พจนานุกรม

พจนานุกรมของเธอขนนุ่ม
เธอบอกให้ผมลองเอามือลูบดู
คำศัพท์จะซ่อนระหว่างขนสีขาว เรียงตามตัวอักษร
นอกจากวันที่มันอารมณ์ไม่ดี จะไม่เรียงตามตัวอักษร
ส่วนจะเรียงตามอะไรเราไม่อาจทราบได้
หลายครั้งที่เธอเผลอหลับ ไปบนหลังของพจนานุกรม
เพราะเธอหาคำศัพท์นั้นไม่เจอ คำศัพท์ที่ตัวพจนานุกรมเองไม่เข้าใจ
เช้านี้อากาศดี พายุเพิ่งผ่านไป เธอกับผมและพจนานุกรมออกมาเดินเล่นกัน
ลมพัดขนสีขาวของพจนานุกรม ตัวอักษร คำและประโยคปลิว หล่นตามพื้น
คนแถวนั้นช่วยกันเก็บ

Read Full Post »

ตู้เย็น

มีดาวตกในตู้เย็นที่ชั้นแช่แข็ง
เธอเห็นขณะจะเอาน้ำไปแช่ตู้เย็น
ดาวตกแข็งในช่องแข็ง
เธอยืนตะลึงมอง ก่อนจะเรียกผมให้มาดู
ผมอยู่ดาดฟ้า กว่าจะเดินลงมา
ดาวตกแช่แข็งก็ละลายตกหายไปแล้ว
เธอบอกว่าเสียดายยังไม่ได้ขอพรสักขอเลย

Read Full Post »